mei 2005, tekst Frans, foto's Marieke

Charles Kroesen, inmiddels 83 jaar bracht met een vertegenwoordiger van het huidige regiment de wijn terug die ze zestig jaar daarvoor genuttigd hadden...

Menu

Streekmuseum

Dodenherdenking

Een verhaal...

voorpagina

Uw reactie

Wijn...

Nadat de slag om Arnhem in 1944 mislukt was, werd Wamel net als Dreumel en Leeuwen een frontdorp. Over de Waal was nog bezet door de Duitsers, de Maas en Waalse kant was bevrijd door de geallieerden.

In die periode waren in huize Carpe Diem soldaten van de BS, de Binnenlandse Strijdkrachten, ingekwartierd. Hier woonde eigenlijk de familie Kerstens, maar die was geëvacueerd. De meeste Wamelnaren waren destijds geëvacueerd omdat er bijna dag en nacht beschietingen waren. Het dorp had hiervan veel te lijden.


Huize Carpe Diem vóór 1938 toen de rails van de stoomtram er nog lagen.

Frans Kerstens, die kapper was en in het huis naast het latere Van Galen van Gelder woonde, was in Wamel gebleven en ging regelmatig in het ouderlijk huis kijken of de soldaten er geen bende van maakten.


De familie Kerstens vóór de oorlog. Staand achteraan geheel rechts Harry Kerstens en geheel links Frans. In het midden zittend vader Kerstens die in Wamel bekend stond als “Meester Kerstens”, omdat hij les gaf aan de openbare school die in de Dorpsstraat stond op de plek waar later het parochiehuis werd gebouwd.

Op een bepaald moment vonden de soldaten in de kelder flessen wijn. Eén van hen kende een handigheidje de kurk onbeschadigd uit de fles te krijgen. Zo werden alle flessen in de loop van de volgende weken één voor één genuttigd. De lege flessen werden met water en rode inkt gevuld en de kurken weer netjes op de gevulde flessen gedaan. De soldaten waren geen echte wijndrinkers, want ze dronken het als glühwein, daarom maakten ze de wijn in een pannetje warm op een primus, voordat ze hem opdronken.


Bij de kelder waar de wijn lag vertelt Charles Kroesen hoe het in zijn werk ging.

Frans Kerstens die hier niets van af wist, had met de Engelsen die ook in Wamel lagen een deal gesloten. Zij zouden wijn krijgen en Frans zou sigaretten krijgen. Maar voor de ruilhandel doorging moest de wijn eerst geproefd worden. Die smaakte nergens naar, logisch, het was water met inkt ! De Nederlandse jongens die wel wisten hoe de vork in de steel zat verzonnen ter plekke dat het waarschijnlijk door de vorst kwam. Het vroor namelijk dat het kraakte en de wijn zou wel bevroren geweest zijn en daardoor bedorven. Dit werd door iedereen “geslikt” en daarmee was de kous af. Op veel reünies van de stoottroepen (dat is de naam die dit regiment na de oorlog kreeg) werd dit verhaal verteld. Toch bleef er altijd een onbevredigend gevoel bij de veteranen dat ze daar in Wamel wijn weggehaald hadden. Op 3 mei 2005 werd de snode daad zestig jaar na dato goed gemaakt.


De verwoesting van de kerk waar men in Wamel zo trots op was sneed diep in de ziel van de bewoners.

Charles Kroesen, inmiddels 83 jaar bracht met een vertegenwoordiger van het huidige regiment de wijn terug die ze zestig jaar daarvoor genuttigd hadden. Hij was destijds commandant van de Wamelse groep en was één van “daders”. De wijn kon natuurlijk maar op één plek worden overgedragen: bij de kelder onder huize Carpe Diem, waar de flessen destijds “soldaat”gemaakt werden. De wijn werd in ontvangst genomen door Adri Kerstens, de zoon van Frans en Tonneke Kerstens en Mevrouw Kerstens van Oss, de weduw van Harry Kerstens die met haar man vanaf de jaren vijftig ongeveer vijf en veertig jaar op Carpe Diem woonde, zijn het ouderlijk huis.


De ontvangst bij huize Carpe Diem…


De eerste kennismaking van de hoofdrolspelers in het verhaal van De Wijn


Bij de kelder waar de wijn lag vertelt Charles Kroesen hoe het in zijn werk ging.


Als het verhaal verteld is komt nieuwe wijn uit de oude kelder.


Mevrouw Kerstens van Oss neemt als eerste een doos in ontvangst.


De zoon van Frans Kerstens, Andri, wil net als de Engelsen 60 jaar geleden, proeven wat voor wijn hij krijgt.


Het hele gezelschap proeft de wijn die zeer goed blijkt te smaken !


De redacteur van de Gelderlander in gesprek met de man die na zestig jaar een oude “schuld” vereffende in Wamel.


Er worden veel verhalen uit de oorlogsperiode opgehaald.


Ook de huidige bewoners van Carpe Diem zijn van de partij en luisteren met veel interesse naar datgene wat zich in en bij hun huis heeft afgespeeld.


Mevrouw Kerstens van Oss en de echtgenote van Adri Kerstens.


Er wordt nog lang en uitgebreid nagepraat

Top